Category Archives: Chinese Geneeskunde

Huang Huang’s Jing Fang: Matching the Formula to the Disease and the Person

Below are my own thoughts on and interpretations of Huang Huang’s approach to Chinese Herbal Medicine, based on my readings of his materials. It is written as a guide for those interested in his learning his approach to Jing Fang.

Professor Huang Huang presents Jing Fang not simply as a collection of ancient prescriptions, but as a clinical method inherited from the Shang Han Lun and Jin Gui Yao Lue. Its defining principle is Fangzheng, usually translated as “formula pattern”: the observable clinical evidence that indicates when a particular formula can be used safely and effectively.

This emphasis places Huang within a long tradition of formula-centered Jing Fang physicians. He cites figures such as Ke Yunbo, Xu Lingtai, Wang Xugao, Hu Xishu, Liu Duzhou and past and modern Kampo physicians, all of whom treated identification of the correct formula pattern as the practical endpoint of diagnosis. Huang’s distinctive contribution is to develop this tradition through a strong emphasis on constitution, bodily appearance, vivid clinical imagery, and the combined assessment of disease and person; next to his approachable teaching and literature which, thanks to pioneering and resourceful scholars and practitioners, is available in the English language.

Pattern Means Evidence

For Huang Huang, a pattern is not primarily an abstract explanation of pathology. It is not simply “Liver qi stagnation,” “Spleen deficiency,” or another theoretical label. A pattern is the concrete evidence that justifies using a formula.

This evidence may include:

  • The chief complaint and characteristic symptoms
  • The course and progression of the disease
  • Body shape, musculature, complexion, and skin
  • Abdominal findings
  • Tongue and pulse
  • Sign and symptoms such as appetite, sleep, sweating, and bowel function
  • Emotional expression and behavior
  • Past illnesses and recurring disease tendencies

The original passages of the classical texts preserve condensed descriptions of such evidence. Huang calls them clinical “handles” or “codes.” The practitioner’s task is to turn these brief descriptions into vivid, three-dimensional images of real patients.

Thus, “restlessness in the heart, unable to sleep” which can be found in classical texts, should not remain an abstract phrase. It should evoke a particular person: visibly agitated, exhausted, unable to settle, perhaps also suffering from palpitations, bleeding, hair loss, or skin problems.

The disease dimension includes the main disorder, its symptoms, course, structural or functional changes, and sometimes a modern biomedical diagnosis. Huang rejects the common assumption that Chinese medicine treats patterns while Western medicine treats diseases. The classical Chinese tradition also identified diseases, including conditions such as zang zao, pi disease, and hu huo disease.

The person dimension concerns the kind of patient in whom the disease is occurring. Two people may have the same biomedical diagnosis but require different formulas because their constitutions, physical reserves, emotional states, and reactions to illness differ.

Once disease and person are understood together, the practitioner identifies the matching formula pattern. The three elements can therefore be expressed as:

Disease + person → formula pattern → formula

For example, Zhu Ye Shi Gao Tang is associated with a disease situation, often the aftermath of a serious febrile illness, but also with a recognizable person: emaciated, weak, thirsty, lacking appetite, and possibly nauseated. Xiao Chai Hu Tang may correspond to recurrent fever or inflammation (disease), but the person may also appear withdrawn, depressed without appetite. The formula is selected because both dimensions correspond.

Constitution as the Clinical Image of the Person

Huang’s concept of constitution is broader and more practical than a fixed constitutional classification. Constitution is the relatively stable bodily and psychological state that shapes how a person becomes ill, displays illness, and responds to medicine.

It can include:

  • Fatness or thinness
  • Muscle development and abdominal tension
  • Skeletal and facial structure
  • Skin color, texture, and moisture
  • Strength or weakness of the pulse
  • Emotional tendencies, such as anxiety or depression
  • Appetite, sleep, and energy
  • Medical and family history
  • Susceptibility to particular disorders
  • Environmental and geographical influences

Some formulas therefore appear to “treat the person” more than a single disease. A person can show a presentation, which is not necessarily instantaneous symptoms; but rather a tendency or predisposition.

In that sense, Gui Zhi Tang, in Huang’s interpretation, corresponds to a fatigued, sweating, vulnerable person with reduced resilience. It’s not simply a formula for the common cold, it regulates the person as a whole. Bai Hu Jia Ren Shen Tang corresponds to intense thirst and heat combined with depletion and fluid deficiency. Such formulas may be used across several biomedical diseases when the same constitutional image is present.

Constitution is not necessarily permanent. Severe infection, surgery, aging, malnutrition, or chronic illness can produce a new constitutional state. A formerly strong person may become thin, depleted, dry, and weak. That altered state becomes essential to formula selection.

Constitution does not replace disease diagnosis. It makes treatment more precise by showing which person with that disease is likely to match the formula.

To summarize: Disease identifies the territory → person differentiates the patient → fangzheng selects the formula.

Huang Huang and Modern TCM Zang Fu Theory

Huang’s criticism of modern TCM is not that zang-fu theory is useless, but that it is often allowed to replace direct clinical recognition. In his view, labels such as “Liver yang rising,” “Kidney deficiency,” “Heart blood deficiency,” or “Spleen deficiency” are broad and potentially ambiguous. They may offer a conceptual interpretation of the illness, but they do not by themselves establish which formula should be prescribed. He objects especially to reducing isolated symptoms to standardized mechanisms, such as headache to Liver yang rising or loose stools to Spleen deficiency, while neglecting the actual disease, the individual patient, and the concrete evidence required for a particular formula.

Zang-fu analysis may therefore serve as a secondary explanatory framework, alongside six-channel, eight-principle, or modern pathophysiological analysis, but it should not be the endpoint of diagnosis. All such differentiation must ultimately arrive at fangzheng, the observable evidence for a specific formula. The decisive question is not simply, “Which organ system or mechanism explains this case?” but, “What disease is present, what kind of person has it, and which formula corresponds to this total clinical image?”

Learning Huang Huang’s Method

Huang recommends repeatedly reading the classical passages, studying detailed case records, observing patients closely, and documenting their appearance, posture, expressions, words, and behavior. Formula-pattern recognition is not merely theoretical knowledge. It is a trained clinical ability.

Recently translated books such as Classic Formulas for Primary Care or the older Ten Key Formula Families will be a great next step.

This overview is educational and is not guidance for self-prescribing Chinese herbal medicines.

Ejaculatie – Hoeveel is te veel?

Volgens de geleerden van de Chinese geneeskunde bestaat sperma uit Jing, wat soms vertaald wordt als essentie. Jing is een essentiële stof in het menselijk lichaam die bepalend is voor onze ontwikkeling, gezondheid en levensduur, en het is de bron van onze levensactiviteit. We gebruiken het voortdurend, maar voeden het ook, via het voedsel en de dranken die we consumeren. Daarom moeten we alles doen wat in ons vermogen ligt om het te beschermen. Schrijvers van de Chinese geneeskunde verboden ejaculatie ook niet, maar waarschuwden dat overmatige ejaculatie meer essentie zal uitputten dan ons lichaam kan herstellen, wat schadelijk zou kunnen zijn voor onze gezondheid. 

De vraag is: hoeveel is te veel? Dat hangt af van de  leeftijd en gezondheid van de man. Een aantal Chinese geneeskundigen hanteren de vuistregel door de leeftijdte delen door 5 om zo het interval tussen ejaculaties te berekenen. Dus, als u 40 jaar oud bent, dan zou uw  interval 8 dagen moeten zijn (40/5=8 dagen). Andere Chinese geneeskundigen uit de 7e dynastie waren iets guller: een 30-jarige man in gemiddelde gezondheid kan om de andere dag klaarkomen; een 40-jarige – om de 4 dagen, een 50-jarige – om de 10 dagen, een 60-jarige om de 20 dagen, en een 70-jarige – bij voorkeurhelemaal niet. De redenen hiervoor zijn dat de Jing uitgeput raakt naarmate we ouder worden en het lichaam ook zwakker wordt, en het lichaam is dan minder goed tot niet in staat om de Jing nog aan te vullen.

Los van deze vuistregels, is het belangrijkste om naar je lichaam te luisteren, ongeacht je leeftijd. Mocht u zich zwak voelen, of last hebben van iets dat volgens de Chinese geneeskunde met uw nieren te maken heeft (zoals erectiestoornissen, pijn, plasproblemen, vroegtijdige zaadlozing), dan moet u daar natuurlijk naar laten kijken en in de tussentijd ook de hierboven beschreven frequentie van zaadlozingen verminderen, totdat u voelt dat u weer gezond en fit bent. 

Bronnen
* https://www.pacificcollege.edu/news/blog/2015/07/21/jing-or-essence-a-brief-attempt-at-elucidation-of-a-key-notion-in-chinese-medicine
*The Foundations of Chinese Medicine 3rd Edition, Giovanni Maciocia, 2015

Deze informatie is van informatieve aard en geen vervanging voor professioneel medisch advies.

Een gevoel van een brok in de keel

Ervaart u een aanhoudende sensatie van iets dat vastzit in uw keel? Een gevoel dat aanhoudt, zelfs na het slikken, en geen verlichting bij hoesten? Mogelijk heeft u te maken met wat in de Chinese geneeskunde bekend staat als “pruimenpit Qi”. Dit concept vindt zijn oorsprong in een Chinees medisch geschrift dat 1800 jaar geleden is geschreven, genaamd Jin Gui Yao Lue, waarin een sensatie werd beschreven die leek op “een stuk geroosterd vlees in de keel bij vrouwen”. Het oorspronkelijke geschrift vermeldde bijkomende symptomen zoals “volheid op de borst en hardheid onder het hart”.

De oorsprong van deze sensatie heeft verschillende verklaringen in de biogeneeskunde (u kunt online “globus hystericus” of “globusgevoel” verkennen), maar de Chinese geneeskunde schrijft het meestal toe aan een syndroom dat gekenmerkt wordt door een stagnatie van qi, wat leidt tot de vorming van slijm. Slijm, een meer gecondenseerde en plakkerige vorm van lichaamsvloeistoffen (als gevolg van het ontbreken van qi-stroming), belemmert de beweging van qi en verhindert daardoor de verspreiding van slijm. Hierdoor wordt deze ongemakkelijke sensatie in de keel veroorzaakt. Volgens de terminologie van de Chinese geneeskunde, komt in dit geval de pathologie voort uit de “onmogelijkheid” van long en maag qi om af te dalen, wat resulteert in ophoping in de keel.

Verschillende factoren kunnen bijdragen aan deze aandoening, waarbij emotionele spanning vaak een belangrijke rol speelt. Emoties zoals angst, woede, verdriet, angst en overpeinzingen kunnen de stroming van qi verstoren en leiden tot deze pathologie. Een andere benadering overweegt moeite met “slikken” en verteren van verschillende levensomstandigheden, vooral wanneer men zich kwetsbaar voelt of geen controle heeft over de situatie en niet in staat is emoties verbaal te uiten. Voorbeelden hiervan zijn een strenge opvoedstijl, ruzies tussen ouders of scheiding, instabiliteit op het werk of ontslag, en overmatig piekeren over de toekomst.

Een veelgeprezen kruidenformule voor deze aandoening is “Pinellia and Magnolia Bark Decoction” (ban xia hou po tang). Deze formule helpt bij het bevorderen van qi-stroming en het verlichten van de sensatie. Het is essentieel om kruidenbehandeling aan te vullen met counseling om de mentale en emotionele lasten van de aandoening aan te pakken. Deze formule, door de stroming toe te staan, kan u aanmoedigen om actie te ondernemen om uw omstandigheden te veranderen of uw gevoelens te delen met een vertrouwd persoon in uw omgeving, en biedt zo een alomvattende oplossing voor het probleem.

Deze informatie is van informatieve aard en geen vervanging voor professioneel medisch advies.

PDS vanuit TCG-perspectief: De Rol van Lever en Milt in de Spijsvertering

Prikkelbare Darm Syndroom is geen ziekte die expliciet wordt beschreven in de oude Chinese geneeskundige literatuur. Het is een moderne term voor een cluster van klachten die van persoon tot persoon verschillen en gezamenlijk onder de noemer “PDS” vallen. De symptomen die vaak voorkomen bij PDS-patiënten – voornamelijk een combinatie van buikpijn, diarree en/of constipatie – zijn echter wel goed gedocumenteerd in de Chinese literatuur, samen met verschillende kruidenformules. Daarom is de Chinese kruidengeneeskunde goed uitgerust om PDS aan te pakken. In dit artikel zal ik een korte theoretische basis geven voor de organen die volgens de Traditionele Chinese Geneeskunde (TCG) betrokken kunnen zijn bij klachten die samenhangen met PDS. 

In de TCG-theorie zijn de functies van de Lever en de Milt essentieel voor het behoud van regelmatige spijsverteringsprocessen. Het begrijpen van hun functies en hun reactie tijdens aandoeningen is cruciaal om het pathomechanisme van PDS vanuit het TCG-perspectief te verduidelijken. (Het is belangrijk op te merken dat de termen “Lever” en “Milt,” en andere hier genoemde organen, niet verwijzen naar de anatomische organen zoals we die vandaag de dag kennen. In plaats daarvan vertegenwoordigen ze systemen die specifieke functies van het lichaam belichamen.)

Volgens de Chinese geneeskunde zijn de Maag en de Milt verantwoordelijk voor het verteren van het voedsel dat we eten. De Maag “rijpt” het voedsel en de drank die we innemen, en de Milt zet het om in een bruikbare vorm en transporteert het door het lichaam. Dit verteerde voedsel voedt het lichaam en zorgt ervoor dat alle organen goed functioneren.

Een van deze organen is de Lever, die verantwoordelijk is voor de juiste stromen en beweging van Qi (levensenergie) door het hele lichaam, inclusief die van de Maag en de Milt. Deze organen werken dus samen om een normale spijsvertering te behouden. In de pathologie van PDS zijn het vaak de Lever en de Milt die de symptomen veroorzaken, zoals hieronder uitgelegd.

Door verschillende etiologische factoren, zoals emotionele stress of frustratie, een onjuist dieet (alcohol, vet voedsel), of slijm, kan de Lever stagneren. Deze stagnatie belemmert de functie van de Lever op twee manieren:

  1. De stroming van Qi vertraagt, waardoor de spijsverteringsfunctie van de Milt wordt verstoord. Dit kan leiden tot pijn, een opgeblazen gevoel en constipatie, wat overeenkomt met PDS gekenmerkt door constipatie (IBS-C).
  2. De Lever gaat in “hypermodus”, waardoor de Lever de Milt “binnenvalt,” en de energievan de milt verder verstoort en verzwakt. Dit leidt tot de ophoping van damp en slijm (dit wordt gezien als  pathologisch water dat niet door het lichaam wordt verwerkt). En dit kan zich uiten als diarree (damp/slijm die in de darmen stroomt) afgewisseld met constipatie, pijn, winderigheid en weinig eetlust. Deze presentatie komt voornamelijk overeen met IBS-D en IBS-M, gekenmerkt door zowel diarree als constipatie.

Een Chinese kruidengeneeskundige zal uw symptomen analyseren, zich richten op het oplossen van de disharmonie die de symptomen veroorzaakt en het lichaam weer normaal laten functioneren. Hoewel dit eenvoudig klinkt, is de conditie van een patiënt vaak complexer dan een eenvoudig patroon. Bovendien geldt dat hoe langer de aandoening heeft bestaan, hoe langer het kan duren om te behandelen. Een persoon die de afgelopen 10 jaar aan IBS heeft geleden, moet er rekening mee houden dat de behandeling enkele maanden kan duren. Echter, merkbare verlichting kan vaak binnen een kortere periode worden verkregen.

Deze informatie is van informatieve aard en geen vervanging voor professioneel medisch advies.

PDS: Over Pijn en Andere Klachten

Prikkelbare Darm Syndroom (PDS) is een syndroom waarbij buikpijn vaak verband houdt met de ontlasting, samen met veranderingen in de frequentie van de ontlasting of de vorm ervan. PDS kan niet worden gediagnosticeerd zonder buikpijn, en onderscheidt zich zo van andere gastro-intestinale syndromen. In dit blogartikel geef ik wat meer details over de pijn en andere klachten van PDS die in onderzoeken zijn gepubliceerd, naast wat je in het algemeen online kunt vinden.

De meeste PDS-patiënten beschrijven de pijn als krampachtig en is gelokaliseerd in de onderbuik. Er zijn echter verschillen tussen de subtypes van PDS. PDS-C type patiënten (waarbij constipatie meer overheerst) rapporteren meer algemene symptomen in de buik (zowel onder- als bovenbuikpijn) en een opgeblazen gevoel. PDS-D patiënten (waarbij diarree meer overheerst) rapporteren vaker dan IBC-C patiënten pijn bij de stoelgang. 

PDS wordt ook gekenmerkt door pijnaanvallen. Onder patiënten met frequente pijnaanvallen (meer dan 3 aanvallen per maand) was de mediane frequentie 5,4 aanvallen per maand. Aanvallen kwamen vaker voor bij PDS-D patiënten en de mediane duur was 2,8 uur per aanval.

Bovendien melden PDS-patiënten overmatige inspanning tijdens de ontlasting, aandrang tot ontlasting, gevoel van onvolledige evacuatie, slijm bij de stoelgang, een opgeblazen en opgezwollen buik, pijn op de borst en misselijkheid.

Symptomen na een maaltijd komen vaak voor bij PDS. In één studie meldde meer dan 60% van de patiënten dat de symptomen verband hielden met de maaltijd: 28% van deze patiënten kregen binnen 15 minuten last van symptomen en 93% kreeg last binnen 3 uur na de maaltijd. De symptomen waren vooral winderigheid en buikpijn, die vaker werden uitgelokt door koolhydraat- of vetrijk voedsel, koffie of cafeïnehoudende dranken, alcohol, fruit, groenten en gekruid voedsel. Met name bepaalde soorten koolhydraten bleken de PDS-symptomen te verergeren, in het bijzonder suikers (monosachariden en disachariden) en polyolen, die langzaam in de dunne darm worden opgenomen en darmuitzetting kunnen veroorzaken, wat tot PDS-symptomen leidt.

Er zijn verschillende comorbiditeiten die met PDS gepaard gaan. De meest voorkomende somatische aandoeningen zijn cystitis, urethritis, bekkenpijn, vulvodynie, prostatitis, spierkrampen, fibromyalgie, blaasretentie, chronische vermoeidheid en andere. Psychiatrische stoornissen en symptomen kwamen ook vaker voor bij PDS, waaronder bruxisme, aandachtstekort, gegeneraliseerde angst, paniekaanvallen, stressreactie, somatisatiestoornis en depressie. Eén studie vond dat 23% van PDS patiënten hebben last van angst- en depressiestoornissen. 

Er dient opgemerkt te worden dat  de gastro-intestinale symptomen van PDS vaker kunnen voorkomen bij vele andere aandoeningen zoals lactose-intolerantie, colitis ulcerosa, Crohn, maag- en darmzweren, kanker van het maag-darmkanaal, coeliakie, diabetes mellitus en andere. Het verschil is echter dat PDS geen “fysiologische stoornis” is zoals de hiervoor genoemde aandoeningen, maar eerder een verzameling van symptomen. Met andere woorden, er is geen zichtbare organische schade aan de weefsels.

Daarom staat PDS al langer bekend als “functionele darmaandoening”. Maar in het afgelopen decennium is deze opvatting in twijfel getrokken door wetenschappelijk bewijs dat wijst op veranderingen op moleculair niveau die met PDS samenhangen. Gebleken is dat er een biochemische basis is voor alle symptomen op perifeer (darm) of centraal (hersenen, ruggenmerg) niveau. In een recent biomedisch onderzoek naar PDS spreken onderzoekers over een verband dat is gevonden tussen PDS en een ontregeling van de hersen-darm-as. Deze ontregeling manifesteert zich als zenuwuiteinden die een verhoogde reactie vertonen op prikkels (zoals het uitrekken van weefsel na een maaltijd, met pijn als gevolg); en veranderde darmgewoonten. De ontdekking van de betrokkenheid van de hersen-darm-as heeft echter geen verdere definitieve conclusies opgeleverd. Daarom blijft PDS (voorlopig) een syndroom dat wordt gekenmerkt als een verzameling van symptomen, en (helaas) is er niet één bloedtest of een andere onderzoek die het kan bevestigen.

Deze informatie is van informatieve aard en geen vervanging voor professioneel medisch advies.